মোৰ চিন্তা মোৰ পৃথিৱী (my thoughts my world)

বৰষুণ  - ১ সন্ধিয়া মোৰ ঘৰলৈ এজাক বৰষুণ আহিছিল মোৰ পদূলি তিয়াই এচাৰকণিৰে দুভৰি তিয়াই সুধিলেে কেনে আছা সখী গোটেইজনী বুৰিছিলো শব্দৰ স্পৰ্শত বৰষুণজাকত নিতিতাকৈয়ে~~~ ✍#বিতু বৰষুণ  - ২ দুপৰ নিশা জোনাকত তিতি মোৰ উৰুখা পঁজাৰ নঙলা খুলি সোমাই আহিছিল এটি সপোন সাৰ পাই বুকুত সাৱটিবলৈ নৌপাওঁতেই এৰি থৈ গুছি গ’ল এজাক বৰষুণ মোৰ পদূলি তিয়াই ~~~ ✍#বিতু বৰষুণ  - ৩ তুমি মোক দোকমোকালিতে মাতিছিলা মই জোনজনীয়ে খোজ কঢ়ালৈকে ৰৈ আছিলো তুমি নাহিলা তাৰপাছত আকাশফালি সৰি পৰিল এজাক বৰষুণ মোৰ দুচকুৰে টোপ টোপ কলিজাৰ বিষাদ ~~~ ✍#বিতু বৰষুণ  - ৪ জোনাকে ডাৱৰে বিষাদ নাছিল ৰ’দে হেৰোৱা নাছিল হেন্দোলিত আকাশৰ ডেউকা সেইবাবেই ৰ’দে নাজানে কিমান গধুৰ হ’ব পাৰে দুচকুৰে বাগৰা বৰষাৰ বন্যা ~ ✍#বিতু বৰষুণ  - ৫ মোৰ খিৰিকিত জিলমিল ৰ’দৰ বতাহ বৰষুণ হৈ নামি আহে এসোপা জোনাক এন্ধাৰত সপোন সিঁচিবলৈ সপোনবোৰেই ভাল সেউজীয়া বিয়পায় ~~~ ✍#বিতু ××××××××××××××××××××××× ................................................

মৃত্যুৰ দুৱাৰদলিৰ পৰা... জীৱনৰ ধামখুমীয়াত স্মৃতিৰ পৰা বহু কথাই বিলুপ্ত হৈ গ’ল যদিও শৈশৱৰ বহু কথা, ঘটনা মোৰ এতিয়াও জলজলপটপটকৈ মনত আছে৷ তাৰে কিছুমান ঘটনা মনত পৰিলে আজিও শিহৰিত হৈ উঠো৷ মোৰ এল পি স্কুলৰ দিনৰে কাহিনী৷ তেতিয়া আমাৰ স্কুলত বহিবৰ  বাবে আজিৰ দৰে ডেক্স বেঞ্চ নাছিল৷ নিজে ঢাৰি কঠ লগত লৈ যাব লাগিছিল৷ দুপৰীয়া বাকী লগৰীয়াৰ লগত কিতাপে কঠে টোপোলা বান্ধি প্ৰায় আধা কিলোমিটাৰ ৰাস্তা খোজ কাঢ়ি ঘৰলৈ উভটিছিলো৷ ভৰিত ছেণ্ডেলো নাছিল৷ কাৰণ স্কুললৈ ছেণ্ডেল পিন্ধি আহিব পৰাকৈ প্ৰায়বোৰ ল’ৰাছোৱালীৰ ঘৰৰ আৰ্থিক অৱস্থা সিমান ভাল নাছিল৷ সেয়ে শ্ৰেণীকোঠাত তেনে সহপাঠীৰ মনত বৈষম্যভাৱ যাতে নাহে তাৰ বাবে আমিবোৰেও স্কুললৈ ছেণ্ডেল পিন্ধি নগৈছিলো৷ স্কুলঘৰটো আছিল দিঘলীয়া৷ মাজত বেৰ নাই৷ ইটো শ্ৰেণীৰপৰা সিটো শ্ৰেণী দেখি থাকি৷ স্কুলত চকীদাৰো নাই৷ চাৰ বাইদেওক স্কুল আহি পোৱা দেখিলে আমাৰ মাজৰে কোনোবাই বেলটো বজাই দিয়ে আৰু স্কুুল আৰম্ভ হৈ যায়৷ আকৌ ছুটীৰ পৰত চাৰ, বাইদেউয়ে কয় “আজিলে যাগৈ যা”, আমাৰ স্কুুল ছুটী হৈ যায়৷  এদিনৰ কথা৷ মই তেতিয়া এল পি স্কুুুলৰ  প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী৷ বাকীবোৰ শ্ৰেণীতকৈ আমাৰ স...

গৰমবন্ধ, এক নষ্টালজিয়া... বাৰিষা আহিলেই মই য’তেই নাথাকো, মোৰ জন্মগত গাওঁখনলৈ খুৱ মনত পৰে ৷ বাৰিষাৰ গাৱঁলীয়া জীৱনৰ এই সুকীয়া অনুভৱে মোক এতিয়াও এৰি অহা শৈশৱলৈ লৈ যায় ৷  এল পি স্কুলত পঢ়া সময়চোৱাত আমি পুৰণিঘৰত বৰদেউতাৰ পৰিয়াল আৰু দদাইদেউৰ পৰিয়ালৰ লগত একেলগে আছিলো৷ তেতিয়া গধূলিবোৰৰ স্মৃতি আৰু অধিক সাধুকথাৰ দৰে৷ জাকৰোৱা ঘৰ৷ এগালমান মানুহ৷ আলহীয়ে অতিথিয়ে গিজগিজাই থকা ঘৰখনত অনবৰতে সবাহ এখন হৈ থকাৰ দৰেই৷ গৰমৰ দিনত কাৰেণ্ট প্ৰায়ে নাথাকে৷ সন্ধিয়া হ’লে দেউতাই চোতালত কেৰমখাটখন তৰি লৈ জিৰণি লয়৷ মহ নাহিবৰ বাবে অলপ আঁতৰত খেৰৰ জুমুঠি এটা জ্বলি থাকে৷ কোনোবা আলহী আহিলেও চোতালতে চকী পাৰি বহে৷ গৰমত কোনেও ভিতৰত সোমাবলৈ ইচ্ছা নকৰে৷ বিচনী মাৰি মাৰি বিভিন্ন বিষয়ৰ কথা আলোচনা হয়৷ দেউতাই আকবৰ বীৰবলৰ সাধুৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বেজবৰুৱাৰ বুঢ়ী আইৰ সাধুলৈকে সকলো প্ৰসংগ উলিয়াই৷ মাজে মাজে ভূগোলৰ সাধু কয়৷ আমি তৰাবোৰ লেখি লেখি কল্পনা সাগৰত সাতুৰি ফুৰো৷ তাৰ মাজতে ভাত ৰান্ধিবলৈ মাক শাক পাচলি যোগাৰ কৰি সহায় কৰি দিও৷ কঠালৰ গুটি পুৰি ভাতৰ লগত খাবলৈ বৰ ভাল৷ গৰমৰ দিনত আমাৰ ঘৰত মাছ পাতত দিয়া প্ৰায় সদায়ে থাকে৷ এনেবোৰ গাৱ...

কিতাপ পঢ়ি ভাল পাওঁ৷ কিতাপৰ পৰা ওলোৱা গোন্ধটো নাকত লাগিলে এতিয়াও স্কুল-কলেজৰ দিনবোৰলৈ ঘুৰি যোৱা যেন লাগে৷ অ, আ, ক, খ শিকিয়েই কিতাপৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিলোঁ৷ মোৰ জীৱনত প্ৰভাৱ পেলোৱা যথেষ্টসংখ্যক কিতাপ আছে৷ মোৰ প্ৰিয় কিতাপৰ তালিকাখনো বহুত দিঘলীয়া৷ মই দ্বিতীয় শ্ৰেণী পাওতেই বাহিৰা কিতাপ পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ৷ মা’ৰ কিতাপ পঢ়াৰ নিচা আছিল৷ যথেষ্ট ব্যস্ততাৰ অন্ততো মা’য়ে কিতাপ পঢ়াৰ বাবে সময় উলিয়াইছিল৷ আৰু মা’য়ে পঢ়িবলৈ আনি থোৱা কিতাপবোৰকে মইও পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ৷ যুক্তাক্ষৰ শিকিবলৈ লওতেই প্ৰথম উপন্যাসখন পঢ়িছিলো হিতেশ ডেকাৰ “এয়েতো জীৱন”৷ কাহিনীটো সঁচা বুলি ভাবি বহুত কান্দিলোঁ৷ সেইয়াই আৰম্ভণি ৷ এখন এখনকৈ ঘৰত থকা সকলো কিতাপ পঢ়ি শেষ কৰিলোঁ ৷ কিতাপ পঢ়াত ইমানেই নিচা লাগিছিল যে ৰামায়ন মহাভাৰতো বাদ নপৰিল৷ মোৰ বাহিৰা কিতাপ পঢ়াৰ গতি দেখি মা’য়ে কিতাপ পঢ়া কমাই দিছিল৷ কাৰণ তেতিয়া মই এল.পি.স্কুলত৷ স্কুলৰ কিতাপ নপঢ়িম বুলি মাহঁতে চিন্তাই কৰিছিল৷ মাজতে “গ্ৰন্থবান্ধব” প্ৰকল্পত জৰিত আছিলোঁ৷ সেইসূত্ৰে যথেষ্টসংখ্যক কিতাপ পঢ়াৰ সুযোগ পালোঁ৷ কিতাপৰ নাম মনত ৰাখিব নোৱাৰাকৈ কিতাপ পঢ়িলোঁ৷ কিতাপৰ সৈতে আত্মীয়তা...