কিতাপ...এক নষ্টালজিয়া
কিতাপ পঢ়ি ভাল পাওঁ৷ কিতাপৰ পৰা ওলোৱা গোন্ধটো নাকত লাগিলে এতিয়াও স্কুল-কলেজৰ দিনবোৰলৈ ঘুৰি যোৱা যেন লাগে৷ অ, আ, ক, খ শিকিয়েই কিতাপৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিলোঁ৷ মোৰ জীৱনত প্ৰভাৱ পেলোৱা যথেষ্টসংখ্যক কিতাপ আছে৷ মোৰ প্ৰিয় কিতাপৰ তালিকাখনো বহুত দিঘলীয়া৷ মই দ্বিতীয় শ্ৰেণী পাওতেই বাহিৰা কিতাপ পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ৷ মা’ৰ কিতাপ পঢ়াৰ নিচা আছিল৷ যথেষ্ট ব্যস্ততাৰ অন্ততো মা’য়ে কিতাপ পঢ়াৰ বাবে সময় উলিয়াইছিল৷ আৰু মা’য়ে পঢ়িবলৈ আনি থোৱা কিতাপবোৰকে মইও পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ৷ যুক্তাক্ষৰ শিকিবলৈ লওতেই প্ৰথম উপন্যাসখন পঢ়িছিলো হিতেশ ডেকাৰ “এয়েতো জীৱন”৷ কাহিনীটো সঁচা বুলি ভাবি বহুত কান্দিলোঁ৷ সেইয়াই আৰম্ভণি ৷ এখন এখনকৈ ঘৰত থকা সকলো কিতাপ পঢ়ি শেষ কৰিলোঁ ৷ কিতাপ পঢ়াত ইমানেই নিচা লাগিছিল যে ৰামায়ন মহাভাৰতো বাদ নপৰিল৷ মোৰ বাহিৰা কিতাপ পঢ়াৰ গতি দেখি মা’য়ে কিতাপ পঢ়া কমাই দিছিল৷ কাৰণ তেতিয়া মই এল.পি.স্কুলত৷ স্কুলৰ কিতাপ নপঢ়িম বুলি মাহঁতে চিন্তাই কৰিছিল৷ মাজতে “গ্ৰন্থবান্ধব” প্ৰকল্পত জৰিত আছিলোঁ৷ সেইসূত্ৰে যথেষ্টসংখ্যক কিতাপ পঢ়াৰ সুযোগ পালোঁ৷ কিতাপৰ নাম মনত ৰাখিব নোৱাৰাকৈ কিতাপ পঢ়িলোঁ৷ কিতাপৰ সৈতে আত্মীয়তা...
Comments
Post a Comment