মোৰ চিন্তা মোৰ পৃথিৱী (my thoughts my world)

সাধাৰণ নৰমনিচ মই সাধাৰণ মোৰ চিন্তা আৰু যুক্তি মানুহ হোৱাৰ দৌৰত এজন যুঁজাৰু চখৰ ধনী অথচ গুণৰ ঋণী শিকাৰু বিপদত অবিচলিত মানসিকতা মোৰ শক্তি বাস্তৱতা মোৰ আদৰ্শ-নীতি প্ৰতিযোগিতা মোৰ জিদ নহয় অংশগ্ৰহণ মোৰ যোগাত্মক ইচ্ছা অভিজ্ঞতা মোৰ সঞ্চয় জ্ঞানদৰ্শন মোৰ জীৱন বীক্ষা বিশ্বাস মোৰ মৰমৰ লাভাংশ সৌন্দৰ্য মোৰ বাবে ঈশ্বৰপ্ৰদত্ত নহয় আন্তৰিকতাৰ ওজন প্ৰসাধনতকৈ উৰ্ধত মিছা প্ৰসংশাত নহওঁ উৎফুল্লিত জনপ্ৰিয়তা মোৰ উদ্দেশ্য নহয় কাম্য মানসিক শান্তি নীৰৱতাতো প্ৰাপ্ত হয় ভুল অজ্ঞানতাৰ অন্ধকাৰত কেতিয়াবা হওঁ পথভ্ৰষ্ট খং অভিমানত আহত প্ৰয়োজন ইতিবাচক  উপলব্ধি  আৰু সিদ্ধান্তৰ মই নহলো বাকপটু কিম্বা ব্ৰুটাছৰ দৰে বক্তা দুচকুত বৈ ফুৰো সেই অপাৰগতা নহলো অভিনেতা চিত্ৰকৰ নহ’লেও দুচকুত বৈ ফুৰো অজস্ৰ শিল্প গীতিকাৰ নহ’লেও ভাৱনাই গুণগুণায় বসন্তৰ গীত হৈ কবি নহওঁ কিন্তু শব্দৰে আছে অগাধ বন্ধুত্ব বন্ধুত্ব মোৰ বাবে পোচাক নহয়...পৰিয়াল প্ৰিয়জন মোৰ বাবে ষ্টেটাছ নহয়...সহযাত্ৰী জীৱনৰ সম্বন্ধ...মৰম আৰু চেনেহৰ, সন্মান আৰু উপলব্ধিৰ সমাজ, পৰিয়াল আৰু পৰিজন মোৰ জীৱন ৰেখা একাকিত্ব মোৰ সিদ্ধান্ত জীৱনৰ সাধনা আয়ুস মোৰ বাবে বয়সৰ জীৱন লেখা কাইলৈৰ...

মোৰ কথাবোৰ যদি ভাল নালাগে তেন্তে মোক তুমি নুশুনিবা মোৰ উপস্থিতি যদি কাম্য নহয় মোৰ চৌপাশলৈ নাহিবা মোক প্ৰশংসা কৰিবলৈ তুমি বাধ্য নহয় সৌজন্যতা নেদেখুৱালেও গম পাম মোৰ চিন্তাবোৰ যদি অপচন্দ মোৰ বাটে নাহিলেও হ’ব মোক ভাল পাবলৈ কোনেও শপত দিয়া নাই মন গলেই তুমি বেয়া পাবলৈ স্বাধীন মিচাকৈ তোমাৰ দুৱাৰ বন্ধ নকৰিবা তুমি নিবিচাৰিলে মোৰ চাঁটোও সেই বাটেৰে নাযায় কেতিয়াবা ভুলতে সুৰুঙা হেৰাব তুমি বিচৰাসকলো আহিব নোৱাৰিব মই হাই উৰুমি বৰ ভাল নাপাওঁঁ মোৰ পথত অগাভেঁটা নকৰিবা জেউৰাৰ ফাকেৰে নুজুমিবা বৰ বেয়া দেখি মোৰ দিনলেখা মই সন্ধিয়াৰ বাতৰিত দিম ঘৰলৈ অহা অতিথি আপ্যায়ন মই কৰিম তুমি মিছাতে মূৰ নঘমাবা মোৰ গাত বোকা চটিওৱাৰ আগত নিজকে ঢাকি আহিবা নহ’লে পোচাক তোমাৰ লেতেৰা হ’ব...✍️বিতু

লেচেৰি বুটলা বাটেদি-৬ ✍ #বিতু গৰম বন্ধ আৰম্ভ হৈছিল৷ খেতি পথাৰত দিনটো কাম কৰি আবেলি সকলোৱে অলপ জিৰণি লয়৷ পিচদিনা মাটি বোকা দিবলৈ নাথাকিলে আবেলি পথাৰত কাম নাথাকে৷ নহ’লে কঠিয়া উঠোৱা, পথাৰত আলি দিয়া আদিৰ কামত জুলু কাই, ৰমেশ কাইহঁত ব্যস্ত থাকে৷ সেইদিনা তেনে কাম নথকাত দেউতাকে বাৰীৰ পৰা কঠাল অলপ পৰোৱালে৷ বাৰীত বহুত কঠাল লাগিছিল৷ তাই কিন্তু পকা কঠাল খাই ভাল নাপায়৷ কেঁচা কঠাল অৱশ্যে খাবলে বেয়া নাপায়৷ দেউতাকে বৰ ধুনীয়াকৈ কঠালটো কাটি চিটা চিট কৰি দিয়ে৷ সেইদিনাও দেউতাকে দা এখন লৈ কেঁচা কঠালবোৰ কাটি চিটাচিট কৰি দিছিল আৰু তাই ভায়েকৰ লগত ওচৰতে বহি চাই আছিল৷ দেউতাকে কাটি দিয়া কঠালৰ ভাগবোৰ তাই এচিটা এচিটাকৈ সকলোকে ভগাই দিলেগৈ৷ তেনেকুৱাতে দেউতাকক কোনোবাই মাতিবলৈ আহিল৷ কিবা জৰুৰী সকাম৷ দেউতাকেও কঠাল কটা তাতেই এৰি লৰালৰিকৈ ওলাই গ’ল৷ যাওঁতে অৱশ্যে তাই আৰু ভায়েকৰ বাবে কঠালৰ ভাগ একোটা কাটি দি গৈছিল৷ কিন্তু তাইৰ মনটো যে বেলেগ এটা কথাৰ বাবেহে লক্‌লকাই আছিল৷ দেউতাকে কাটি দিয়াৰ দৰে তাইৰো কঠাল কাটিবলৈ মন গ’ল৷ দেউতাকহঁতক কঠাল কটাৰ আগত হাতত মিঠাতেল লগোৱা তাই দেখিছে৷ মিঠাতেল সানিলে হাতত কঠালৰ আঠা লাগি নধৰে৷ তাইও ...

লাহ বিলাহবোৰ এতিয়া ভাল নালাগে ব্ৰেণ্ডেড হেঁপাহবোৰো নোহোৱা হ’ল বজাৰত বিচাৰি ফুৰো ডিছকাউণ্ট অথচ ছুইপ কৰিলেই এতিয়া ল’ব পাৰো পচন্দৰ সামগ্ৰী মনলৈ আহে তোৰ উজ্জ্বলি উঠা দুচকু যেতিয়া তই হাতত হেঁপাহেৰে তুলি দিছিলি তোৰ এৰিয়াৰৰ টকাকেইটা মোলৈ তোৰ সাঁচতীয়া মৰম তই যোৱাৰ পৰাই বহাগত হেঁপাহ পলোৱাই এবাৰো নচা নাই পূজাৰ বতৰত এটাও বেলুন মই ফুলোৱা নাই ঘৰলৈ যাবলৈ এবাৰলৈও উৎসাহিত হোৱা নাই বাটলৈ চাই তয়োতো আৰু মোলৈ ৰৈ নাথাক মই ভালপোৱাবোৰ বিচাৰি ঢপলিয়াই নুফুৰ তোৰ হাতৰ পৰশত ঠন ধৰি উঠা তাহানিৰ সতেজ দুবৰিবোৰ এতিয়া হাবি হৈ মোক তাচ্ছিল্য কৰে মৰমৰ মৰমবোৰত এতিয়া হিচাব-নিকাচ মুকলি আকাশৰ তলতো উশাহৰ কন্দল দুখৰ সময়বোৰ একেই থাকে কেতিয়াবা জুই লৈ খেলে আৰু কেতিয়াবা অস্থিৰতাৰে অৱস্থান কৰে দূৰত্ব কিমান জুখিব পাৰি সময়েৰে সূৰ্যোদয়ৰ প্ৰতীক্ষাত মাথো বছৰ বাগৰে ...✍️বিতু