মোৰ চিন্তা মোৰ পৃথিৱী (my thoughts my world)

ফুলৰ উপত্যকাত... সপোনবোৰ য’ত ফুল হৈ ফুলে “বতাহ যেনিয়েই বয় ব'বলৈ দিয়া  মই সেইফালেই যাম যিফালে এদিন যাম বুলি সপোন গুজি দিছিলা…” অ-আ-ক-খ পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰা দিনৰে কথা৷ দেউতাই মোক এখন ভূচিত্ৰাৱলী আনি দিছিল৷ পৃথিৱীৰ মেপখন চিনাকি কৰি দি মহাদেশ মহাসাগৰৰ কাহিনী শুনাইছিল৷ দেউতাৰ মুখতে শুনিছিলো কিদৰে এখন সাগৰৰপৰা বৃহৎ হিমালয়ৰ উৎপত্তি হৈছিল৷ মনত বাহ লৈছিল উৎসুকতাই৷ পৃথিৱীখনক নতুনকৈ চোৱাৰ দুৰ্বাৰ হেঁপাহে সৰুতেই মোক ভ্ৰমণপিয়াসী কৰি তুলিছিল৷ ভাবনাতেই পৰিভ্ৰমণ কৰি ফুৰিছিলো সমগ্ৰ বিশ্ব৷ সেই তেতিয়াৰে পৰাই মেপবোৰত আঙুলি ফুৰাই পৃথিৱীখনৰ প্ৰতিটো কোণতে বিচৰণ কৰি ফুৰাতো মোৰ নিঁচাত পৰিণত হৈছিল৷ ইয়াতেই কিজানি অংকুৰিত হৈছিল মোৰ যাযাবৰী জীৱনৰ বীজ৷ আঙুলিৰ ফাকেদি সৰকিছিল সেউজীয়া ৰং সনা জোনাকী সময়৷ ফুলে ফুলে নানাৰঙী অসংখ্য পখিলাৰ নৃত্য৷ সপোনৰ দেশত মোৰ অবাধ বিচৰণ l পৃথিৱীৰ চুকে কোণে, দিহিঙে দিপাঙে ঘুৰি না না কথা শিকি জীৱনটোক সৰ্বাংগসুন্দৰ কৰাৰ মন৷ কিন্ত মন কৰিলেই জানো হ’ব৷ যদিহে পথৰ কাইট আঁতৰাই আগুৱাবলৈ চেষ্টা নকৰো! এটি ভয়াৱহ পথ দুৰ্ঘটনাই তচনচ কৰি যোৱা মোৰ শৰীৰত অসংখ্য আঘাত৷ কিন্তু মনটো বান্ধ...

লেচেৰি বুটলা বাটেদি-৫ ✍ #বিতু স্কুললৈ যাওঁতে কিতাপ পত্ৰৰ লগতে সিহঁতে ঢাৰি কঠো লগত লৈ যাব লাগে৷ তাত বহিবলৈ ডেক্স বেঞ্চ নাই৷ মজিয়াতে ঢাৰি পাৰি বহিব লাগে৷ স্কুল ছুটীৰ পিচত বাকী লগৰীয়াৰ লগত কিতাপে কঠে টোপোলা বান্ধি প্ৰায় আধা কিলোমিটাৰ ৰাস্তা খোজ কাঢ়ি তাই ঘৰলৈ উভটে৷ ভৰিত ছেণ্ডেলো নাথাকে৷ কাৰণ স্কুললৈ ছেণ্ডেল পিন্ধি আহিব পৰাকৈ প্ৰায়বোৰ ল’ৰাছোৱালীৰ ঘৰৰ আৰ্থিক অৱস্থা সিমান ভাল নহয়৷ সেয়ে শ্ৰেণীকোঠাত তেনে সহপাঠীৰ মনত বৈষম্যভাৱ যাতে নাহে তাৰ বাবে সিহঁতবোৰেও স্কুললৈ ছেণ্ডেল পিন্ধি নাযায়৷ স্কুলঘৰটো দিঘলীয়া৷ মাজত বেৰ নাই৷ ইটো শ্ৰেণীৰপৰা সিটো শ্ৰেণী দেখি থাকি৷ স্কুলত চকীদাৰো নাই৷ চাৰ বাইদেওক স্কুল আহি পোৱা দেখিলে কোনোবাই গৈ বেলটো বজাই দিয়ে আৰু স্কুুল আৰম্ভ হৈ যায়৷ আকৌ ছুটীৰ পৰত চাৰ, বাইদেউয়ে কয় “আজিলে যাগৈ যা”, সিহঁতৰ স্কুুল ছুটী হৈ যায়৷ এদিনৰ কথা৷ বাকীবোৰতকৈ সিহঁতৰ শ্ৰেণী সোনকালে ছুটী হয়৷ ঘৰখনৰ বাকীসকল ল’ৰা-ছোৱালীতকৈ তাই সোনকালেই ঘৰ পায়হি৷ গাৱঁৰ স্কুল৷ গাৱঁলীয়া ৰাস্তা৷ আহি থাকোতে লগৰবোৰে ক’লে যে কূঁৱাৰ একেবাৰে তলৰ পানীখিনি বৰ ঠাণ্ডা৷ বাল্টিটোৰ ৰছীডাল যিমান পাৰি তললৈ এৰি দিলে এই ঠাণ্ডা পা...

কবিতা : কেনে আছা তুমি ৰচনা : বিনীতা বিতু বৰগোহাঞি পাঠ : ড°বৰ্ণালী বৰা সময় নাই কাৰো বাবে, সময়ৰ বাবে সময়কে পাহৰি সময়ৰ পিছত আমি মাথো দৌৰিছো৷ পাহৰিছো নিজক, পাহৰি গৈছো আপোনজনক৷ কিন্তু কিহৰ বাবে! আজি সময় স্তব্ধ৷ কৰ’না মহামাৰিৰ গ্ৰাসত অসহায় আজি মানৱ সভ্যতা ৷ দিশহাৰা বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিও৷ কিন্তু সময়ৰ পৰা আমি জানো কিবা শিকিছো৷ কৰি চাইছোনে আত্মবিশ্লেষণ৷ আগবঢ়ালো মোৰ কিছু অনুভৱ~~~✍ #কেনেআছাতুমি #দৃশ্যপট_১ মই অন্তৰাত্মাই কৈছো... দূৰণিৰ দেশত অতিপাত ব্যস্ত তুমি আমনি কৰিবলৈ মোৰো ভাল নালাগে পাখি লগা কাড়ত চলে তোমাৰ দৈনন্দিন যেন এটা চেকেণ্ড ৰৈ দিলেই স্তব্ধ হৈ পৰিব ৰূটিন উন্নতিৰ জখলাডাল বৰ দীঘল প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা সমুখলৈ যোৱাৰ নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পৰিছা, আকৌ উঠিছা আৰু দৌৰিছা পিছ পৰি ৰৈছে অতীত দূৰ-দূৰলৈ আপোন বন্ধু কিম্বা পৰিয়াল পৰিজন ঘুৰি চাবলৈ তোমাৰ সময়নো ক’ত? পল-অনুপল, চেকেণ্ড, মিনিট, ঘন্টা দিন-ৰাতি একাকাৰ, মাথো যাত্ৰা দৌৰিছে বিজ্ঞান, দৌৰিছে প্ৰযুক্তি দৌৰিছে সমগ্ৰ মানৱ জাতি কিন্তু হঠাৎ যেন সকলো উলৎ পালৎ হৈ গ’ল! উত্তৰণৰ ধামখুমীয়াত যতি পৰিল পৃথিৱীৰ অনন্ত গতি কিছু থমকিল বায়ুমণ্ডল আ...

লেচেৰি বুটলা বাটেদি~৪ ✍ #বিতু “ৰাতি পুৱালে, উঠ” বুলি দেউতাকে পুৱা যেতিয়া খিৰিকীবোৰ খুলি দিয়ে, তাৰপিছত আৰু শুই থাকিবলৈ কাৰো সাধ্য নাই৷ ইফালে ৰাতিপুৱা সিহঁতবোৰ শুই উঠে মানে, পথাৰত হালোৱাক দিবৰ বাবে মাকৰ ভাত ৰন্ধা হৈয়ে যায়৷ ভাতৰ টোপোলাৰ লগতে হাজিৰা কৰা কেইজনৰ বাবে জ’গত বেলেগকৈ চাহ আৰু ঠাণ্ডাপানী৷ দেউতাকৰ সৈতে সেইবোৰ লৈ ৰাতিপুৱা তাইও বায়েকহঁতৰ লগত পথাৰলৈ যায়৷ হালোৱাকেইটাই ভাত খাই মানে দেউতাকে হালত ধৰে৷ তাই কেতিয়াবা মৈ’ত উঠিবলৈ পায়৷ মৈ’ত উঠিবলৈ তাই বৰ ভাল পায়, কিন্তু বেলেঞ্চৰ দৰকাৰ হয়৷ নহ’লে পৰি যোৱাৰো ভয়৷ পথাৰলৈ যোৱাটো তাইৰ বাবে এটা প্ৰিয় খেলৰ নিচিনাই৷ সৰু সৰু ভৰি কেইটাৰে পথাৰৰ আলিবোৰত খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোতে পানী ভৰ্তি দুয়ো কাষৰ পথাৰত প্ৰতিফলিত হোৱা ডাৱৰবোৰ যেন তাইৰ লগত লুকা ভাকু খেলিবলৈকে ৰৈ থাকে৷ কেতিয়াবা তাই তাতে ৰৈ দিয়ে৷ পানীত জুপুক কৰি লুকাই দিয়া লালুকীবোৰকে তাই মাছ বুলি ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰে৷ ইতিমধ্যে বহুদূৰ গৈ পোৱা বায়েক বা দেউতাকে 'ক’ত ৰৈ গ’লি, নাহ’ কেলেই’ বুলি চিঞৰিলেহে তাই আকৌ লৰ ধৰে পিছে পিছে৷ কেতিয়াবা তাই ৰুৱনীসকলৰ লগত কঠিয়া ৰুবলৈ চেষ্টা কৰি বোকাত নামে৷ জোকলৈ আক’ ...

লেচেৰি বুটলা বাটেদি~৩ ✍ #বিতু সন্ধিয়া প্ৰাৰ্থনা গোৱাতো সিহঁতৰ নিত্য নৈমিত্তিক কাৰ্যসূচী৷ গৰম দিনৰ গধুলীবোৰত ঘৰৰ আহল বহল চোতালখনত চকী বেঞ্চ উলিয়াই লৈ সকলো বহে৷ দেউতাকেও চোতালত কেৰমখাটখন তৰি লৈ মাজে মাজে জিৰণি লয়৷ তেতিয়া কোনোবা আলহী আহিলেও চোতালতে চকী পাৰি বহে৷ গৰমত কোনেও ভিতৰত সোমাবলৈ ইচ্ছা নকৰে৷ ধান ৰ’দত দিয়া আৰু মৰণা মৰা ইত্যাদিৰ বাবে মাকহঁতে প্ৰায়ে চোতালখন গোবৰ মাটিৰে মোচে৷ গধুলী মহ নাহিবলৈ চোতালৰ একোনত খেৰৰ জুমুঠি এটা জ্বলাই ৰখা হয়৷ বিচনী মাৰি মাৰি বিভিন্ন বিষয়ৰ কথা আলোচনা হয়৷ জাকৰোৱা ঘৰ৷ এগালমান মানুহ৷ আলহীয়ে অতিথিয়ে গিজগিজাই থকা ঘৰখনত অনবৰতে সবাহ এখন হৈ থকাৰ দৰেই৷ সিহঁতৰ ঘৰত খেতিৰ কাম, ঘৰ আৰু বাৰীৰ কামৰ সহায়ৰ বাবে কেইবাজনো বাহিৰা মানুহ থাকে৷ ইয়াতেই তেওঁলোকৰপৰা দিনটোৰ কাম কাজৰ খটিয়ান লোৱা হয় আৰু পৰৱৰ্তী দিনৰ বাবে কাৰ্যপন্থা লোৱা হয়৷ ৰেডিঅ’ত তেতিয়া বাজি থাকে আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ গঞা ৰাইজৰ অনুষ্ঠান, চাহ শ্ৰমিকৰ আচৰ৷ সন্ধিয়াৰ প্ৰাৰ্থনাৰ পিচতে ঘৰৰ লৰাছোৱালীবোৰৰ পঢ়াৰ সময়৷ বৰদেউতাক, দদায়েক আৰু সিহঁতৰ পৰিয়ালটো একেলগে থাকে৷ আটাইৰে পাকঘৰ সুকীয়া যদিও সেয়া যেন কেৱল নিয়ম মাফিক৷...

লেচেৰি বুটলা বাটেদি~২ ✍ #বিতু বায়েকহঁতৰ লগত আজিকালি তাই মাজে মাজে স্কুললৈ যাবলৈ লৈছে৷ নাম অৱশ্যে লগোৱাই নাই৷ গাৱঁত তেনেকুৱাই৷ দুদিনমান যোৱাৰ পিচত স্কুলত মন বহিলেহে নাম লগাই দিয়া হয়৷ তাতে তাইৰ স্কুল যাবলৈ হোৱাই নাই৷ তথাপিও ঘৰৰ বাকীবোৰ ল’ৰাছোৱালী স্কুললৈ যোৱা দেখি তাইও যাওঁ যাওঁ লগোৱাত দেউতাকে যাবলৈ দিছে৷ তাইৰ মাকও এম.ই. স্কুলৰ চাকৰিয়াল৷ মাকৰ স্কুলখন প্ৰাইমাৰী স্কুলৰ লগতে হোৱা বাবে চিন্তাৰ কোনো কাৰণো নাই৷ কিবা হ’লে চাব পাৰিব৷ অলপ দেৰি থাকি তাইৰ আমনি লগা যেন দেখিলে মাষ্টৰে ঘৰলৈ পঠাই দিয়ে৷ আমনিটোও আকৌ বৰ সোনকালে লাগে নহয় তাইৰ৷ হ’ল বুলিনো  'অ' 'আ' 'ক' 'খ' কেইটাকে আৰু কিমান লিখি থাকিব! মাষ্টৰণী বাইদেওৱে আক’ তাতকৈ বেছি লিখিবও নিদিয়ে৷ ইফালে একেটা জেগাতে সদায় বহিও তাইৰ ভাল নালাগে৷ এদিন তাই বেলেগ এটা শ্ৰেণীত বহিব খোজোতে মাষ্টৰণী বাইদেওৱে বুজাই দিলে যে এটা শ্ৰেণীত এবছৰ পঢ়ি পাছ কৰিলেহে তাই সেইটো শ্ৰেণীত বহিবগৈ পাৰিব৷ তেতিয়ালৈকে অ-আ-ক-খ পঢ়াৰ বাহিৰে গত্যন্তৰ নাই৷ তাই মনে মনে ভাবে, এইবোৰ দেখোন তাই ঘৰতে পঢ়ি পাৰিছেই, গতিকে দেউতাকক কৈ তাইৰ নামটো পিচৰতো শ্ৰেণীত লগা...

লেচেৰি বুটলা বাটেদি~১ ✍ #বিতু নাৰিকল তেল সনা চুলিবোৰত ঠাণ্ডা বতাহ লাগি লডা লডা হৈ পৰে৷ তাই চুই চায়৷ এক অদ্ভুত অনুভূতি৷ গোটেই আবেলিতো লগৰীয়াৰ লগত সমুখৰ পথাৰখনত দৌৰি ফুৰে তাই৷ কেতিয়াবা গছত উঠে, কেতিয়াবা মাটিৰ পুতলা সাজে, কেতিয়াবা বাঁহেৰে সাজি দিয়া সৰু ঢেকীটোৰে ধেমালিতে ধান বানে, কেতিয়াবা লগৰীয়াৰ লগত দৰা কইনা খেলে আৰু কেতিয়াবা কুৰুকাত বালিভাত ৰান্ধে৷ ল’ৰালিৰ আলফুলীয়া সময়৷ নখে মাটি লিখাৰ সময়৷ অকৃত্ৰিম আৰু আপুৰুগীয়া৷ সোণসেৰীয়া সময়ৰ ভাজত গঢ় লয় এটি জীৱনে৷ শিকে সময়ৰ আদিপাঠ৷ কিমানযে খেল! গোল্লা, গুটিবহা, দায়েৰা, আই আমাৰ গোলাপফুল, চেংগুটি, মাৰ্বল...সদায়ে খেলৰ সূচী সলনি হয়৷ লগবোৰে দুটা দল হৈ যিবোৰ খেল খেলে তাত প্ৰথমে দুজন দলপতি ঠিক কৰা হয়৷ বাকীবোৰে দুজন দুজনকৈ চাম পাতি দলপতিৰ ওচৰলৈ আহে একোটা ক’ড লৈ৷ এজনে যদি “বন” লয় তেন্তে আনজনে লয় “মাটি”৷ তাৰপিচত দলপতি দুজনৰ ওৰলৈ আহি কয়, “আজ কাজ৷” দলপতি এজনে ক’ব “বেংগুন ভাজ” (মুখে মুখে প্ৰচলিত)৷ চাম পতা দুজনে সুধিব : “বন লাগে নে মাটি লাগে?” তেতিয়া দলপতিয়ে বিচৰা ক’ডটো যাৰ হয়, তেওঁ সেইটো দলৰ সদস্য হয়৷ তাইৰ খাচ লগৰীয়াবোৰে একেটা দলত পৰিবলৈ কম ছিটিং নক...

#জীৱনৰবাটত ✍ #বিতু মাটিৰ মানুহ মই৷ মাটিতেই মোৰ জীৱন লেখা৷ বাট বুলি বুলি বহুদূৰেই পালোহি৷ জীৱনৰ পথ বৰ একাবেকা৷ ৰৈ দিবও নোৱাৰি৷ আঘাত নোপোৱাকৈ গৈ থকাও এক প্ৰত্যাহ্বান৷ সকলো দীক্ষাৰ শিক্ষা পদে পদে আহৰণ কৰি মইও আপোনাৰ দৰেই এজন পঠিক৷ পৰিস্থিতি সাপেক্ষে প্ৰকৃতিৰ প্ৰাথমিক অৱস্থাৰ সৈতে মোৰো সহাৱস্থান৷ কেতিয়াবা মই জুই হওঁ৷ সৰ্বগ্ৰাহী হৈ ভক্ষণ কৰো মোৰ সমষ্ট দুখ ভাগৰ চিন্তা আৰু সমস্যাৰ ভাণ্ডাৰ৷ ভাগৰি পৰো কেতিয়াবা৷ অলপ জিৰাব খুজিলেও হালি পৰোঁ৷ যিমানেই সময়ৰ সৈতে মোৰ সম্পৰ্ক পুৰণি হৈছে সিমানেই যেন মই পুৰঠ হৈছো, লগতে হৈছো থুনুকা৷ কিন্তু অভিজ্ঞতাৰ ভিটামিনেৰে সমানে পুষ্ট হৈছো৷ আজিকালি এলাপেচা আঘাতত মোৰ খোজ থমকি নৰয়৷ কিন্তুু কেৱল গৈ থকাও জানো কম সহজ কথা! সময়ে শিকাইছে গৈ থাকিবলৈ৷ কেতিয়াবা পাৰিছো দৌৰিছো, কেতিয়াবা খোজ কাঢ়িছো৷ আৰু যদি পৰা নাই, তেন্তে চুচৰিছো৷ কিন্তুু ৰৈ যোৱা নাই ক’তো৷ গৈয়ে আছো, ইপাৰৰ পৰা সিপাৰলৈ, পূৱৰ পৰা পশ্চিমলৈ, উত্তৰৰ পৰা দক্ষিণলৈ৷ জুই হৈ দহি গৈছো শোক, সমস্যা, পীড়া, প্ৰত্যাহ্বান৷ অগ্নিস্নাতা হৈ শক্তিশালী হৈছো লোৰ দৰে৷ কেতিয়াবা মই পানী হওঁ৷ পৰিৱেশে যেনেদৰে খুৱায়, তেনেদৰে খাওঁ, ...

#কথাবাৰ্তা : ✍ অনাহক অভিযোগ, কিছুমান ব্যক্তিগত প্ৰশ্ন, তাচ্ছিল্যভৰা মন্তব্য ইত্যাদি উত্থাপন নকৰাকৈ কৰা কথাবতৰা...য’ত ইতিবাচক ভাৱ আৰু ৰসবোধ থাকে, মোৰ মতে সেয়াই উৎকৃষ্ট বাৰ্তালাপ৷ কথাবাৰ্তা আচলতে সেইসকল লোকৰ লগতহে ফলপ্ৰসূ৷ যিজনে আপোনাৰ কথাবোৰ বুজি পায় আৰু গুৰুত্ব দি শুনে৷ নহ’লে মানুহৰ কথা কোৱাৰ প্ৰৱণতা ইমানেই বেছি যে বহুতে বেলেগে কোৱাতো কেতিয়াও নুশুনে৷ কিন্তু নিজৰটো যেনেতেনে হলেও শুনাব৷ কথাই কথাই অনৰ্থক উপদেশ দি থকা কথাষাৰো মই সমৰ্থন নকৰো৷ উপদেশ তেতিয়াহে দিব লাগে যেতিয়া কোনোবাই বিচাৰে, তাকো সেয়া আদেশৰ দৰে হ’ব নালাগে৷ পৰামৰ্শহে হোৱা উচিত৷ এনে দুইধৰণৰ ব্যক্তিবিশেষৰ লগত কথা পতাৰ পৰা মই পৰাপক্ষত আতৰি থাকিবলৈ ভাল পাম৷ শ্ৰুতাই শুনিব নুখুজিলে কৈ একো লাভেই নহয়৷  কেতিয়াবা আকৌ এনে হয় যে মই ক’ব খোজো এটা আৰু বুজোতাই বুুজে বেলেগ এটা৷ হয়তো মই বুজাব নাজানো আৰু নহ’লে ইজন বুজিবলৈ অক্ষম৷ এইধৰণৰ বাৰ্তালাপৰো কোনো অৰ্থ নাই৷ মোক বৰকৈ ব্যক্তিগত প্ৰশ্ন সুধি থাকিলে বেয়া পাওঁ৷ মই নিজেও অইনৰ কথা খুচৰি নুফুৰো৷ কোনোবাই নিজ ইচ্ছাৰে মোৰ আগত যিমানখিনি ব্যক্ত কৰে সিমানখিনিতে মই সন্তুষ্ট৷ সকলোৰে একা...